έλλειμμα ανθρωπιάς

Ας ρίξει την πρώτη πέτρα όποιος δεν έχει ούτε μια κηλίδα μετανάστευσης να του λεκιάζει το γενεαλογικό δέντρο. Αν δεν είμαστε οι ίδιοι μετανάστες, ήταν ο πατέρας μας ή οι πρόγονοι του. Πόσοι συμπατριώτες μας δεν πέρασαν τα ελληνικά σύνορα ταξιδεύοντας, με τα μοναδικά τους υπάρχοντα στον ώμο, στην Ευρώπη, την Αμερική ή την Αυστραλία. Αναγκασμένοι να εργαστούν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες με αναξιοπρεπείς μισθούς. Αυτοί που κατάφεραν να ανταπεξέλθουν των στερήσεων και να επιβιώσουν μέσα σε κοινωνίες που τους κατέτασσαν στο κοινωνικό περιθώριο, για μεγάλο χρονικό διάστημα, έχτισαν το μέλλον των απογόνων τους. Τα εμβάσματα που έρχονταν στην πατρίδα, αποτελούσαν σημαντική οικονομική ένεση, σε μια χειμαζόμενη οικονομία.
Το παράδοξο στην περίπτωσή μας είναι, πως πολλοί -νέοι κυρίως- άνθρωποι, προερχόμενοι από οικογένειες που βίωσαν τη μετανάστευση, αντιμετωπίζουν με σκληρότητα και περιφρόνηση όσους περνούν τα ελληνικά σύνορα και εισέρχονται στην πατρίδα μας. Μιλάμε για αυτούς τους ανθρώπους, τους επιζήσαντες των ναυαγίων στο Αιγαίο, που αναζητούν την ελπίδα στην πολιτισμένη Ευρώπη. Αντ’ αυτής, συναντούν τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, την εκμετάλλευση, το φυλετικό μίσος και την ηθική απαξία. Ό,τι δηλαδή συνάντησαν οι πρόγονοί μας μερικές δεκαετίες πριν, στις χώρες που προσέτρεξαν για να εργαστούν και να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Ρίξτε μια ματιά στην ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες που δημοσιεύτηκε σήμερα. Πίσω από τους αριθμούς και τους πίνακες με τις στατιστικές κρύβονται άνθρωποι, που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε εμπόλεμες ζώνες αυτού του πλανήτη. Σε περιοχές που ο «πολιτισμένος» κόσμος έστρεψε το βλέμμα του, αποκλειστικά και μόνο, για να υπολογίσει το όφελος από την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών ή την πρόσκαιρη εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών του συμφερόντων.

Ο αριθμός των 51 εκατομμυρίων ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εκτοπιστούν από τις εστίες τους μέχρι το 2013, τρομάζει. Ακόμη περισσότερο τρομάζει, η αίσθηση πως αυτά τα γιγάντια νούμερα έχουν ενσωματωθεί στην καθημερινότητα όλων μας. Συνηθίσαμε τους πνιγμούς στα παράλια των νησιών του Αρχιπελάγους, τα άθλια κέντρα κράτησης των μεταναστών – που χτίζονται μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα όλων μας, προσπαθώντας να καλύψουν την πλήρως αποτυχημένη πολιτική των υπερεθνικών οργανισμών (ΟΗΕ, ΕΕ), την κενή ρητορική ηθικολογία των «αρμοδίων».

Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, είναι κάτι παραπάνω από νούμερα στο μαυροπίνακα..

ΑΠΟ INVISIBLE LIGHTHOUSE